Strona główna - Naczelny Sąd Administracyjny

Warszawa, dnia 15 maja 2024 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

Biuro Orzecznictwa

Komunikat bieżący nr 10/24                           Zagadnienie prawne przekazane NSA

                                                                                               (II GPS 1/24)

Czy w świetle art. 239 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców, który wniósł skargę w trybie art. 9 ust. 1 pkt 8 ustawy o Rzeczniku w związku z art. 8 § 3 P.p.s.a. może zostać obciążony kosztami postępowania sądowo-administracyjnego wywołanego tą skargą. 

Wniosek Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców

z dnia 23 kwietnia 2024 r., znak: WIP.1049.2024.ML

Warszawa, dnia 17 kwietnia 2024 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

Biuro Orzecznictwa

Komunikat bieżący nr 9/24                           

            Stronie umowy przelewu wierzytelności określonej w art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz.U. z 1945 r. Nr 50, poz. 279, ze zm.), nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000, ze zm.) do uzyskania prawa użytkowania wieczystego w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji na podstawie art. 7 ust. 2 i 3 powołanego dekretu.

Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia  10 kwietnia 2024 r., sygn. akt I OPS 1/23.

Pytanie prawne przekazano w Kb. nr 8/23.

Warszawa, dnia 17 kwietnia 2024 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

Biuro Orzecznictwa

Komunikat bieżący nr 8/24                           

            Dopuszczalny jest wniosek o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), w sytuacji, gdy skarga, która nie została przekazana przez ten organ do sądu administracyjnego, jest niedopuszczalna.

Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia  16 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OPS 1/23.

Pytanie prawne przekazano w Kb. nr 28/23.

Warszawa, dnia 17 kwietnia 2024 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

Biuro Orzecznictwa

Komunikat bieżący nr 7/24                                                     Pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

            Czy przepisy artykułu 143 pkt 1 lit. b) Dyrektywy 206/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1, ze zm.; dalej: „Dyrektywa 2006/112/WE”) oraz art. 1 Dyrektywy 2006/79 z dnia 5 października 2006 r. w sprawie zwolnienia od podatku przy przywozie z państw trzecich małych partii towarów o charakterze niehandlowym (Dz. Urz. UE L 286 z 17 października 2006 r. ze zm., dalej: „Dyrektywa 2006/79”)  w kontekście motywu (3) Preambuły Dyrektywy 2006/79 i art. 25 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. U. L. 324 z 10 grudnia 2009 r., dalej: „Rozporządzenie 1186/2009”) sprzeciwiają się uregulowaniu takiemu jak art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.; dalej: „ustawa o VAT”) zgodnie, z którymi  zwolnieniu od VAT nie podlega import towarów umieszczonych w przesyłce wysyłanej z terytorium państwa trzeciego przez osobę fizyczną, która jest przeznaczona, dla osoby fizycznej przebywającej na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej niż terytorium kraju, w którym dokonywany jest import.

Jednocześnie Sąd orzekający postanowił zawiesić postępowanie w sprawie.

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

 z dnia 26 marca 2024 r., sygn. akt I FSK 812/20.

Warszawa, dnia 12 lutego 2024 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

Biuro Orzecznictwa

Komunikat bieżący nr 6/24                              Pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

Czy art. 205 i art. 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z dnia 11 grudnia 2006 r. Nr L 347, s. 1 ze zm.) w związku z art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE z dnia 7 czerwca 2016 r. Nr C 202, s. 13; państwo prawa, poszanowanie praw człowieka) oraz art. 17 (prawo własności), art. 41 (prawo do dobrej administracji) i art. 47 (prawo do skutecznego środka zaskarżania i prawo do sądu) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE z dnia 7 czerwca 2016 r. Nr C 202, s. 389), a także gwarantowane przez prawo Unii Europejskiej: zasada proporcjonalności, prawo do rzetelnego procesu oraz prawo do obrony należy interpretować w ten sposób, że sprzeczna z nimi jest regulacja krajowa i oparta na niej praktyka krajowa, zgodnie z którymi odmawia się osobie fizycznej [członkowi zarządu osoby prawnej], która może ponosić całym swoim majątkiem prywatnym solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe osoby prawnej z tytułu VAT, prawa do czynnego udziału w postępowaniu mającym na celu określenie osobie prawnej ww. zobowiązania podatkowego w formie ostatecznej decyzji organu podatkowego, a jednocześnie w odrębnym postępowaniu, zmierzającym do stwierdzenia solidarnej odpowiedzialności rzeczonej osoby fizycznej za zobowiązania podatkowe osoby prawnej z tytułu VAT, osoba ta pozbawiona jest adekwatnego środka do skutecznego zakwestionowania poczynionych wcześniej ustaleń i ocen, co do istnienia lub wysokości zobowiązania podatkowego osoby prawnej – zawartych w decyzji ostatecznej organu podatkowego wydanej uprzednio bez udziału tejże osoby fizycznej, która to decyzja w konsekwencji stanowi prejudykat w tymże postępowaniu na mocy przepisu krajowego potwierdzonego praktyką krajową

Jednocześnie Sąd orzekający postanowił zawiesić postępowanie w sprawie.

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

 z dnia 25 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 4/23.

Warszawa, dnia 12 lutego 2024 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

Biuro Orzecznictwa

Komunikat bieżący nr 5/24                              Pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

Czy przepisy dyrektywy [2006/112], a w szczególności art. 2 ust. 1, art. 9 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że osoba, dokonująca sprzedaży nieruchomości, niesłużącej poprzednio do działalności gospodarczej, zlecając przygotowanie do sprzedaży profesjonalnemu przedsiębiorcy, który następnie, jako pełnomocnik tej osoby, podejmuje szereg zorganizowanych działań w celu podziału i zbycia za wyższą cenę, prowadzi samodzielnie działalność gospodarczą; 2) Czy przepisy dyrektywy [2006/112], a w szczególności art. 9 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że za osobę prowadzącą samodzielnie działalność gospodarczą należy uznać odrębnie każdego ze współdziałających małżonków.

Jednocześnie Sąd orzekający postanowił zawiesić postępowanie w sprawie.

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

 z dnia 28 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Wr 92/23.